Absurdistan

Salut à tous! Wat een jaar is dit geworden. In mijn jaaroverzicht van 2019 had ik het nog over een mooi en fantastisch 2020, maar terugkijkend ben ik niet zo goed in mijn voorspelling geweest.

Eerst maar even mijn blik, als verstandige hond, op dit hele corona circus en mijn blik op hoe daar de Fransen met omgegaan zijn. En natuurlijk een verslag hoe mijn jaar verlopen is!

« Nous sommes en guerre » Daar begon onze grote Franse opperleider mee in zijn toespraak van 16 maart. Wat??? Oorlog? Met wie dan, zijn de Russen binnengevallen of zijn het de Romeinen? Neen de vijand is een minuscuul klein virusje met wie we in oorlog zijn. Zijn we nu helemaal gek geworden? Kom zeg dit is een gezondheidscrisis waar we samen voor moeten zorgen dat we eruit komen. Maar we hebben de Fransen wel leren kennen! Het angstvirus was de manier om het echte virus te bestrijden. Maak die Fransen flink bang en dan houden ze zich wel aan de regels. De gendarmerie werd ingezet, met een ausweis op straat, je niet bewegen en als je je te ver buiten huis begaf een boete van 135 euro. Daar hebben ze er dit voorjaar meer dan een miljoen van uitgedeeld. De economie moest toch draaien hè. Verder hebben ze een machtig wapen om dit angstvirus te bestrijden: het mondkapje. Tja die Fransen denken niet na hè, die denken echt dat dat rare ding voor je mond beschermt tegen de grote vijand. Maar ze zijn vergeten een handleiding bij te voegen. Masker op, masker af. Als je een bekende tegenkomt, gauw masker af, 2 zoenen en dan masker op. Ff niezen, masker af, masker op. Ff kletsen met de buurvrouw, masker af, face-to-face ff elkaar onder sproeien en masker op. Op straat buiten zo’n ongezellig ding op en in de kroeg en restaurant mannetje aan mannetje naast elkaar gezellig zitten zijn.

Met grote verbazing heb ik dit jaar die Fransen geobserveerd en voor mij is er maar 1 conclusie : “rare jongens die Fransen”.

Absurdistan was de titel van een groot artikel in Die Zeit over Frankrijk tijdens de tweede lockdown. De Duitse journaliste beschrijft in dit lange artikel op welke bijna Kafkaëske wijze Frankrijk omgaat met het bestrijden van de coronacrisis. Voor ons zeer herkenbaar en daarom heet onze 2020 blog dit jaar “Absurdistan”.

Genoeg hierover. Hoe is het mij dit jaar vergaan?

Januari was nat en warm. Niks geen winter, de baas moest het gras in januari al maaien. Ze zeggen dat over 30 jaar Bordeaux het klimaat van Zuid Spanje zal hebben. Nou das niks voor mij, ik hou wel van een beetje kou. Dan voel ik mij veel energieker en ga ik als een dolle door het veld. Die warmte is wel leuk, zeker als ik een duik kan nemen, maar het mag best wel een paar maandjes lekker fris zijn.

De baas heeft in januari een aardappelveld gemaakt, daar moest wel flink voor gespit worden. Dat is goed voor hem, blijft ie goed in beweging en al dat lekkere eten en drinken hier in Frankrijk moet wel verdiend worden, toch? Ook heeft ie een groot veld met uien aangeplant. Das niks voor mij, maar de oogst was prima en mijn baasjes worden al echte Fransen, uien en knoflook, brrr wat stinkt dat zeg.  

Op 19 februari was het al boven de 20. Mijn grote baas heeft vorig jaar een e-bike en cabriolet achter de fiets gekocht. Nou dat is wel wat voor mij, hoofd boven het dak, klapperende oren en alles op mijn dooie gemakkie bekijken. Soms mocht ik even uitstappen en lekker rennen en razen naast de fiets. Mooie tochtjes langs rivieren en door de wijnvelden, tussendoor picknicken of even een terrasje pakken; als je er op deze manier op uitgaat heeft Frankrijk heel veel moois te bieden.

En toen kwam maart – confinement, letterlijk vertaald: opsluiting. Nou wonen wij natuurlijk dans la Campagne, hebben een mooi huis met grote tuin. Prachtig voorjaarsweer. Ieder nadeel heeft zijn voordeel hè, de baasjes hebben de directe omgeving goed leren kennen. Omdat er geen auto op straat was, konden we lange wandeltochten over de kleine weggetjes rondom ons huis maken, blaren op mijn tenen, man wat is er veel afgewandeld. ’s Morgens met de grote baas 2 uur door het veld en ’s middags deed de bazin dit nog eens dunnetjes over. Pff opsluiting mijn hoela, heb nog nooit zoveel gelopen. Geef mij mijn cabriolet maar. Helaas mocht de grote baas ook niet meer golfen, als alternatief heeft ie toen maar een vlag in de tuin gezet om te oefenen.

Zoals verteld moest de gendarme ons beschermen tegen het virus. De relatie tussen bevolking en de policiers is nog nooit goed geweest en dat begrijp ik wel. Die blauwe petten zijn gewoon horken. Hadden we een keer brood gehaald in het dorp, werden we net buiten het dorp aangehouden: controle. Tja dan moet je net mijn baas hebben, die is niet zo van de autoriteit en bazig gedrag. Dus hij doet net of ie de blauwe pet niet begrijpt en alleen maar Engels praat. En die blauwe pet maar stotteren in zijn beste Engels…. Ha, ha wat had mijn baas een lol. Is natuurlijk niet aardig, maar soms is het wel eens fijn om zo’n blauwe pet te zien stuntelen.

April van een volle maand van confinement. Maar gelukkig ontzettend mooi weer. Op 10 april al een duik in het zwembad genomen, was nog wel fris, maar ongekend vroeg dat dit kon. Tuinwerk en schilder klusjes, ’s middags lekker in het zonnetje met een boek. En natuurlijk die lange wandelingen door het veld. We kwamen de dagen wel door. Gelukkig werd de lokale horeca ook wakker en konden we lekkere dingen afhalen, werd het toch nog een beetje normaal. Via de Skype en Zoom hielden ze contact met vrienden en familie, de bazin heeft zelfs nog een middag een dansworkshop gedaan via de Zoom, heb stiekem nog even meegedaan.

Op 11 mei ging het slot weer van de deur en mochten we er weer op uit. 12 mei was de 50^ste verjaardag van de bazin. Helaas kon deze mijlpaal niet groots gevierd worden, dan houden we te goed. Maar familie en vrienden waren het niet vergeten. De postbode reed af en aan met mooie cadeaus, werd het toch nog een feestje. Gelukkig mocht de baas ook weer de wei in een balletje slaan, dat was toch wel weer heel fijn. Ook mochten we er weer op uit! Nou dat heb ik geweten. Hup, als er even tijd was, in de auto op ontdekkingstocht. Soms met de fiets, soms lange wandeltochten. De bazin is kampioen uitzoeken en wist binnen een uur rijden de mooiste wandel- en fietstochten te vinden. Dag vullende programma’s met picknick en toen het weer mocht, prachtige terrasjes in plaatsjes die zo uit de middeleeuwen ontsnapt zijn.

Vanaf 2 juni ging hier in Frankrijk (bijna) alles weer van slot. Terug naar het normale Franse leven. Terrasje, lekker uit eten, lange warme avonden. In 1 keer leek het wel of die rare confinement lichtjaren achter ons lag. Alle gezellige marktjes gingen weer open, er kwamen weer leuke concertjes en vanaf juli waren er weer volop Soirée Gourmandes (muziek- en eetavonden in de open lucht). Nou dat vind ik allemaal wel leuk, iedereen is positief en gezellig en ik ontzettend veel aandacht. Nou dat is allemaal goed aan mij besteed.

De zomer was droog en zonnig, maar niet zo warm als het vorige jaar. Wel moest er al vroeg water gegeven worden, de watertanks waren binnen de kortste keren leeg. Maar alles groeide en bloeide, ook het onkruid. Tja als je een tuin hebt groeien niet alleen de gewassen en bloemen. Maar zowel de baasjes vinden het heerlijk om in de tuin bezig te zijn, en ik lig dan onder een boom languit toe te kijken.

Begin juli ben ik met de bazin naar Zwitserland geweest. Een lange, maar prachtige autorit. Met de zus en mijn grote vriendin Wilma (Bernasainner van zus van Karin) een paar dagen in de bergen van Bern Oberland rondgestruind. Harstikke leuk huis met prachtig uitzicht zorgde voor prachtige avonden. Helaas was het wel de enige vakantie van het jaar, van mij had het wel wat langer mogen duren. Na nog wat bezoekjes aan vriendinnen in Zürich en Basel keerden we na ruim een week weer terug naar huis.

In augustus brak de visite periode aan, de oudste neef Jelle met zijn vriendin Marion kwamen gezellig langs, daarna de familie, vriendin van Karin en de baas zijn oudste vriend Robert met zijn vriendin. Allemaal heel gezellig en allemaal troffen ze het fantastisch met het weer. Het was wel heel droog, maar de tomatenoogst was overvloedig. Ook heeft de baas heel veel confitures gemaakt, van abrikozen, pruimen, mirabelles, kersen en vijgen. Iedereen die langs kwam moest een paar potjes meenemen, zo groot was de productie.

Begin september heeft de baas een golfweekje met zijn oude vrienden gehad in Noord Frankrijk (Le Touquet-Paris-Plage). Prachtige golfbanen en natuurlijk heel gezellig. Eind september begon het voor het eerst weer te regenen, veel vroeger dan normaal. En als het regent, dan regent het hier hè. Man, man wat kan je daar nat van worden.

Begin oktober kwamen Jan-Piet, Anne Marie en de kinderen nog even langs. Hun vakantie was er deze zomer bij ingeschoten en zij verbleven op een uurtje rijden van ons. Door de vroege regen heeft de baas stukken van de tuin opnieuw ingezaaid. Daar groeide niets of alleen maar onkruid en daar kan ik toch niet op vertoeven. Het gras groeide als kool door al die neerslag en nu heb ik weer een groene donsdeken waar ik op kan liggen.

Op 28 oktober begon de réconfinement (letterlijk heropsluiting). Bijna hetzelfde als dit voorjaar en we waren weer letterlijk opgesloten. Op een of andere manier viel deze opsluiting ons zwaarder dan dit voorjaar. We hadden wel 1 groot geluk, het was wederom schitterend tijdens deze 2de lockdown. Heerlijk buiten in het zonnetje met een boek, de baas hard bezig in de tuin en de bazin heeft een nieuw ontwerp voor de website van haar bedrijf gemaakt. Dus al met al genoeg afleiding en door het mooie weer viel het allemaal toch nog wel een beetje mee.

Vanaf 28 november mochten we ons weer wat vrijer bewegen en kon de baas ook weer een balletje slaan. En ik mocht weer lange wandelingen in de omgeving maken. Helaas sloeg het weer een beetje om en was het wel een beetje vies. Maar ik ben niet voor 1 gat te vangen, dat maakt mij niet uit. Alleen die koude douche na afloop vond ik nooit zo prettig. Brrr kan ik niet gewoon in mijn vuile kloffie het huis in? Ook zijn alle winkels weer open gegaan. Eymet heeft alles leuk versierd, overal lichtjes maar wij hebben niet het idee dat er een vrolijke Kerststemming heerst. Dat virus hakt er toch wel in.

Het is nu mid december en we mogen weer vrij reizen, ausweis is overdag (’s avonds wel) nodig, en er is een avondklok. Gelukkig is de corona toestand hier in Frankrijk wat stabieler, maar wij maken ons grote zorgen over de periode na de feestdagen. De Franse vieren deze normaal gesproken in grote familiekring en wij hopen echt dat we niet opnieuw worden opgesloten in het nieuwe jaar.

Dan gaan we op naar 2021. Hopelijk nog maar even doorbijten voordat alles weer een beetje normaal wordt.

2020 is een heel ander jaar geworden dan we gedacht hadden. Gelukkig zijn familie en vrienden bespaard geweest van grote corona ongelukken. Wij hebben Frankrijk op een heel andere manier leren kennen dan we ooit gedacht hadden. Een cultuur van angst en repressie om deze crisis door te komen. Dat maakt de stemming er niet vrolijker op. Gelukkig hebben wij hier de ruimte en wij blijven altijd positief en vrolijk. We zwaaien en lachen naar iedereen en iedereen mag mij een aai geven. Op deze manier hopen we toch nog een klein lichtpuntje te zijn in de donkere dagen voor de Kerst.

Wij hopen dat het allemaal goed met jullie gaat. Blijf gezond, even doorbijten en we gaan het allemaal inhalen.

Joyeux Noël et une très bonne année

Karin, Flip en Nico