Ik kon de gebeurtenissen van de afgelopen weken amper bijbenen, vandaar bij deze een wat vertraagd berichtje van me. Het gaat tenslotte allemaal niet meer zo vlot hier in La Douce France😉
Ik had in eerste instantie gedacht dat we met vakantie gingen, ook al vond ik dat mijn baasjes deze keer toch wat overdreven deden met bagage, een hele vrachtwagen tot aan de nok vol, 50 m3 spullen, en dan ook nog 3 mannetjes die moesten helpen met uitruimen… – nou, nee, daar was wat anders aan de hand. Verhuizen noemen ze dat, en ik ben nu op weg een Franse Stabij te worden. Van stadshond naar plattelands vierpoter. In plaats van de hele dag op de bank, struin ik nu door de tuin of zit met verbazing te kijken, wat mijn baasjes allemaal aan het rommelen zijn in en om het huis: slepen, tillen, trekken, ruimen en maar ruimen. Laatst hebben ze bij de ingang en de hal een hele dag iets op zitten smeren, het rook niet lekker, maar de muren zijn er wel mooi wit van geworden. Wel vind ik het hier buiten een beetje blubberig allemaal, en mijn grote baas heeft laatst wel even zeer hard wat onvriendelijk taalgebruik gebezigd, toen hij op die rare open schoenen van hem, die door riempjes aan zijn voeten zijn vastgemaakt, tot aan de enkels weg werd geslurpt door de doorweekte kleigrond. Daarna deed mijn bazin hoge rubberen laarzen aan, toen we de volgende dag op stap gingen. Het plaatsje Eymet, waar we wonen, was overstroomd, maar gelukkig hebben we het hier boven op de heuvel wel (bijna) droog gehouden😊 Bergerac stond meerdere keren blank en op veel plekken zijn delen van de weg weggespoeld.. – het heeft hier de afgelopen weken zo veel geregend als het de afgelopen 50 of 60 jaar niet heeft gedaan, weten mensen hier te vertellen. Maar vanaf woensdag wordt het puffen, dan gaat het kwik naar de 30 en erboven, en moet ik van de baasjes vast ook niet meer door de blubber strompelen, maar mag ik bij het mooie meer hier om de hoek achter takken aan gaan zwemmen en rustig de hele dag in de schaduw in de tuin
Mijn baasjes zijn wel erg blij, zie ik aan ze. Ondanks dat ze keihard bezig zijn vinden ze het hier fantastisch mooi en hebben ze het erg naar hun zin. Wel wat perikelen, uiteraard, en soms heel veel gedoe en vervelende dingen: geen internet, stoppen die eruit knallen, water dat op plekken stroomt of blijft liggen waar het niet hoort en 1 uur kwijt om een schroefje te kopen, terwijl ze dat daarvoor n Haarlem in 5 minuutjes om de hoek konden doen – maar goed, vanzelf gaat zoiets niet, sommige dingen zijn even wennen. Gelukkig zijn de mensen (en ook de buren!) wel super aardig en hulpvaardig. En met name mijn kleine bazin is erg blij met de grote bedrijvigheid in deze streek en ook in Eymet. Afgelopen zaterdag wilden we iets gaan eten in het plaatsje en was het zo druk, dat we geluk hadden om nog een tafeltje te kunnen bemachtigen 😉 Er zijn overal concertjes en gezellige markten en events, dus dat bevalt ze wel. En de grote baas vindt een duik in dat rechthoekige bassin achter ons huis wel geweldig aan het einde van de dag, en dan ren ik blaffend rondjes eromheen… – dat proberen ze me nog af te wennen, ach, maar ik ga er toch maar lekker mee door, hoor – een beetje lol mag ik toch ook wel hebben?!
