Hallo allemaal,
hier ben ik weer! Er gebeurt zo veel de afgelopen tijd, dat ik het amper kan bijbenen. Maar mijn plan is om jullie via dit platform toch wat regelmatiger op de hoogte te houden, wat ik en mijn baasjes zoal uitspoken, in ‚La douce France.‘
Langzaam aan wordt het een beetje ongezellig aan de Kleine Houtstraat…
Mijn thuis lijkt wel een soort bijenkorf geworden: in-uit-trap-op-trap-neer… met alle soorten spullen lopen mijn baasjes de afgelopen tijd te zeulen. Het ene spul verdwijnt in grote, zwarte zakken, die vervolgens denderend de trap af worden getild (lees: ontzorgd) , of – en dat vind ik veel erger – ze stoppen het in die vierkante dingen van karton en bouwen er torens mee, en die torens gaan zich steeds verder uitbreiden in ons huis, en zelfs op ‚mijn‘ fauteuil word ik achtervolgd door dozen en spullen. Dan kijk ik wel even héél sipjes, wat me altijd wel een dikke aai oplevert, waarna de dozen weer uit mijn buurt verdwijnen:- )
Nog 1,5 week… oeff, niet te geloven, de tijd vliegt! Op 30 mei ga ik dus weer eens in die vierkante blik met vier wielen zitten om vervolgens zo’n 1.100 km over het asfalt naar het Zuidwesten van Frankrijk te toeven. Ach, ik ben het gereis langzaam aan wel gewend, en omdat we met aanhanger en een hoop spul rijden doen we ook een overnachtingspauze aan de Loire, waar ik mijn benen kan strekken. En dan op 31 mei aan het einde van de middag is het dus zo ver: dan gaan we de sleutel voor het eerst in het slot van ons nieuwe huis omdraaien en: ENTREE… – hoe dat zal zijn?! Wel een beetje leeg, vrees ik. Maar ach, mij kan het niet schelen als de meubels er nog niet zijn, want ik heb toch meer interesse voor de grote tuin en het reuze gazon, waar ik lekker op kan hollen en rollen! En de leren bank, waar ik altijd zo lekker op de uitkijk kon zitten, komt als het goed is een klein weekje later met de vrachtwagen. Tot die tijd wordt het slapen op de grond, enne: ik heb ze al horen praten over een ‘hondenbed’.. zsss.. willen ze me op zo’n kussen gaan plaatsen, terwijl ik toch aan de Kleine Houtstraat altijd als de koning op bank zat en daarvandaan de bedrijvigheid in de Kleine Houtstraat in de gaten hield! Maar ja, zo meteen woon ik toch gelijkvloers en ga ik me meer op het groen en alles wat er zoal kruipt en fluit in die tuin concentreren, en wellicht kan dit zelfs beter vanaf een wat ‘lager perspectief’.. wordt vervolgd!
Het plaatsje waar we naartoe verhuizen heet Eymet. Het is een bastide plaatsje en telt ruim 2.500 inwoners, maar heeft wél een bioscoop, 11 restaurantjes, winkeltjes, een wekelijkse markt het hele jaar door, zo’n 71 verenigingen en clubjes en een hoop vermaak! Bijna 20 % van de inwoners zijn Engelsen, die er permanent wonen, wat de bedrijvigheid van het plaatsje zeker ten goede komt en ook de integratie een stuk makkelijker zal maken. In 20 minuten zijn we op het vliegveld van Bergerac (Transavia vliegt er direct naartoe vanaf Rotterdam) en in ruim 1,5 uur zijn we in Bordeaux.
De streek waar we onder vallen heet Pays de Bergerac: een wijn- en landbouwgebied met Middeleeuwse bastide plaatsjes zoals Eymet er één van is.
Een kort filmpje over de streek (het eerste dorpje dat in beeld komt is Eymet, en het Middeleeuwse feest is ook in Eymet en de opnames met de fakkels op het eind…)
